Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, dağları taşları bereket, kıyıları cennet, tarihi bin yıllık bir diyar varmış. Bu diyarın adı Türkiye imiş.

Bir şehri yönetmekle o şehrin geleceğini inşa etmek aynı şey değildir.

İnsan bir şehre gitmez; bir şehre varır. Aradaki farkı ancak yol bilir: Gitmek ayakların işidir; varmak ise insanın… Kimi yollar insanı bir meydana çıkarır, kimi eski bir kapının önünde durdurur. Bazı yollar, yıllardır yanından geçtiğimiz bir taşta daha önce görmediğimiz bir izi gösterir, bize. Bazıları ise şehrin içinden geçirirken fark ettirmeden kendi içimize götürür bizi. İşte tam da bu yüzden yolculuk, yalnızca bir yer değiştirme değildir. 

Eskiler söze derin anlamlar yüklerdi. “Neren ağrıyorsa canın oradadır.” sözü de bunlardan biri. Birkaç kelimeyle insanın bedenle ruh arasındaki bağını anlatır.

Turnusol etkisi olan bazı olaylar vardır.

Bir coğrafyayı yurt kılan şey, yalnızca sınır çizgileri ya da üzerinde yükselen kadim yapılar değildir. Asıl belirleyici olan; o toprağa bakan gözün niteliği, toprağa dokunan elin niyeti ve onun üzerinde yaşayan insana biçilen değerdir.

Bir zeytin ağacını devirmek, bazen bir ailenin geçmişini, bugününü ve geleceğini de toprağa gömmektir.

Muz ve diğer tropikal meyvelerden bahis açıldığında akla gelen yörelerimiz Mersin ve Antalya’dır. Bu iki ilimizi birçok defa ziyaret ettim. Geçtiğimiz haftalarda tabiatıyla, deniziyle, tarihiyle ve yetiştirdiği tropikal ürünlerle ülkemizin nadir yörelerinden sayılan Mersin’in Anamur, Bozyazı ve Silifke ilçelerine doğru bir geziye çıktım.

Bu yazımda, zengin olmak isteyen ama hayatında arzuladığı konfora bir türlü yer açamayan bazı insanlarda ortak gözlemlediğim 3 özellikten bahsetmek istiyorum: Cimrilik, sürekli şikâyet etmek ve sahip oldukları üzerinde bir düzen kurmayı ertelemek. Her biri farklı görünse de gündelik hayatta birbirini besliyor; açıklayayım.