Fark edeni çok, dert edeni az, çare önereni ise neredeyse yok bir meselemiz var bizim: İttihad-ı İslam. Ve bu konuda kafamız bir hayli karışık. Ümmetin bir türlü bir olamayışına mı ağlasak, hiç olmazsa bir olmamız gerektiği hususunda bir araya gelebilişimize mi mutlu olsak, bu birliğin nasıl sağlanacağı konusunda farklı düşündüğümüz için daha yola çıkarken ayrılmaya başlamamıza mı kahrolsak, bilemiyoruz. Kafamız karışık. Niçin bir araya gelemediğimize cevap aramaktan ziyade, vahdetle neyi kastettiğimize

Yunanistan yıllardır adalar üzerinden gerginlik peşinde. Kıta sahanlığını iki katına çıkarmak için dönem dönem iştahlanıyor. Biz öyle bir kararı savaş sebebi (casus belli) olacağını çok evvelden ilan ettik. Denemek isterlerse, gereksiz bir tablo ortaya çıkar. İngilizlerin “Devlet kaynaklı güvenlik tehditleri” dedikleri durumla karşılaşırız. * Yunanistan kendini takım ada devleti gibi göstermeye çalışıyor. Adaların kıta sahanlığı olması için, o ülkenin adalardan oluşan bir ülke olması gerekir. Endonezya

Maneviyatımız için çok önemli olduğu halde neredeyse unuttuğumuz ve yeni kuşaklara ne yazık ki mahiyetini, hassasiyetini yeterince aktaramadığımız bazı kavramlarımız var. Aslına bakarsanız, bir Müslümanın hayatında bu kavramların yaşayan karşılıkları bulunmadan, bu kavramları yaşatan bir şuura sahip olmadan hayat sürüyor olması kabul edilemez. Hem yüce kitabımızda hem Efendimizin (sav) hepimize örnek hayatlarında çok vurgulanmış, altı çok çizilmiş sahih kavramlar bunlar. Mesela tevekkül, mesela

Eskiden, fikir , ifâde ve toplanma hürriyetine dâir talepler berâber telâffuz edilirdi. Bunun mantığı da yerli yerindeydi. Arkasındaki varsayım, ifâdenin bir âlet, fikrin ise esas olduğu yolundaydı. Günümüzde bu denklem bozulmuş görünüyor. Fikir hürriyetinden bahseden yok. Sâdece ifâde ve toplanma hürriyetinden dem vuruluyor. Buradan da anlaşılabiliyor ki , artık ifâde bağımlı bir değer olmaktan çıkıp bağımsızlığını kazandı ve tek başına bir eğer değer hâline geldi. İfâdelerin arkasında fikir filân