Daha önce bu köşedeki yazılarımda “Çatlağı Makyajla Kapatmak Mümkün mü?” sorusunu gündeme getirmiştim..

Maçın hakemi Atilla Karaoğlan, mücadelenin başından sonuna kadar kontrolü elinde tuttu; oyunun disiplininden kopmasına ve kontrolün oyuncuların eline geçmesine izin vermedi. Elbette karşılaşma içerisinde kart uygulamalarında hataları oldu; es geçtiği veya gereksiz gösterdiği kartlar yaşandı.

“Enteresan bir ilk yarı oldu” diyecektim ama doğrusu dilim varmadı... Çünkü devreyi Osimhen’in iki golüyle önde kapayan Galatasaray’a karşı rakibi Fenerbahçe hiç ama hiçbir şey yapmadı, yapamadı. Denecek ki, “Galatasaray oynatmadı.” bu da bir veri elbette, ancak “gol beklentisi” dahil hemen hemen tüm istatistiklerde Fenerbahçe’nin “0” (Sıfır) çekmiş olması sadece rakip etkisiyle açıklanamaz sanırım. Kaldı ki kimi girişimleri göz doldursa bile Galatasaray’ın da goller dışında aman aman etkili olduğu söylenemez. Ardından Fenerbahçe’nin en ciddi pozisyonu 51. dakikada Lukaku girişimiyle geldi. Dolayısıyla ilk yarıdaki o edilgenliğe karşı silkinir gibiydiler, bu arada ev sahibi için hatırı sayılır fırsatlar da veriyorlardı.